بنام خدای فاطمه
بهشت زیر پای مادران است.
به بهانهٔ انتشار کتاب «شاخه طوبی»؛ یادی کنیم از ننه طوبی....
مادری از تبار صبر و ایثار؛
مادری که زندگی خود را بر پایهٔ سبک زندگی فاطمی بنا نهاد...
او کوشید سیرهٔ زینبی را در مکتب
عاشورایی، سرلوحهٔ زندگی خویش قرار دهد؛
مادری که با صبر، ایثار و تربیت فرزندانی شایسته و ولایت‌مدار، الگویی از ایمان و پایداری برای خانواده‌هایی شد که در جست‌وجوی سبک زندگی فاطمی و عاشورایی هستند.
زنده‌یاد،(طوبی هنرکار)
همسر و همسنگر مرحوم حاج رمضان ژولیده، از مبارزان دیرین فدائیان اسلام بود.
زنی سخت‌کوش و استوار که سال‌های جوانی را با سختی و رنج دوران مبارزه با رژیم پهلوی، تحمل کرد.
همراهی او در خانه و پشتیبانی از همسر مبارزش، نقشی مهم در تداوم فعالیت‌های او داشت؛
مساعدتی که به گفتهٔ شاهدان، بدون آن، پیشبرد مبارزات مخفیانه و دشوار حاج رمضان ژولیده با مرارت بیشتری روبه‌رو می‌شد.
ننه طوبی در آن سال‌های ستیز، صبر و استقامت را پیشه کرد و این مسیر را تا پیروزی انقلاب اسلامی به رهبری امام خمینی (رحمت‌الله‌علیه) ادامه داد.
پس از پیروزی انقلاب، فصل دیگری از زندگی پرفرازونشیب او آغاز شد؛ فصلی که با حضور فرزندانش در صحنه‌های دفاع و خدمت به خانواده‌های شهدا و ایثارگران گره خورد.
هم‌زمان با آغاز جنگ تحمیلی عراق علیه ایران، ننه طوبی سه فرزند خود، احمد، محمود و حمید، را برای دفاع از میهن و ارزش‌های اسلامی راهی جبهه کرد.
خودش نیز با پوشیدن لباس مقدس خدمت، در بخش تعاون سپاه پاسداران فعالیت کرد.
همراه با گروهی از خواهران سپاه، مسئولیت سرکشی به خانواده‌های شهدا و ایثارگران را بر عهده گرفت.
علاو بر این، در عرصهٔ فرهنگی نیز فعال بود و با برگزاری جلسات احکام، قرآن و روضه‌های خانگی برای بانوان محله‌های جنوب شهر، به ترویج معارف دینی اهل‌بیت (علیهم‌السلام) پرداخت.
در عملیات بیت‌المقدس و در جریان آزادسازی خرمشهر، ننه طوبی فرزندش احمد را تقدیم اسلام کرد و به جمع مادران شهدا پیوست؛ داغی بزرگ که در کنار حضور دو فرزند دیگرش در جبهه‌های غرب و جنوب، آزمونی دشوار بود. بااین‌حال، او پس از شهادت احمد هم راه ایثار را ادامه داد.
محمود و حمید، هر دو جانباز شدند. ننه طوبی، در کنار تحمل رنج فقدان فرزند شهیدش، برای بهبود و بازیابی سلامتی فرزندان جانباز خود از هیچ تلاشی دریغ نکرد.
او در میان آشنایان و بستگان، به‌عنوان مادری مبارز، ایثارگر و شهیدپرور شناخته شد؛
زنی که صبر، تلاش و استقامت دینی و انقلابی‌اش زبانزد بود.
ننه طوبی در کنار مسئولیت‌های خانوادگی و اجتماعی، خادمه و روضه‌خوان اهل‌بیت (علیهم‌السلام) نیز بود و ارادت به خاندان پیامبر (ص) را در زندگی خود جاری کرده بود.
ننه طوبی پس از سال‌ها تلاش، مبارزه و خدمت، دوران بازنشستگی را در کنار خاطرات پرفرازونشیب زندگی‌اش سپری کرد.
پس از درگذشت یار و همسنگر دیرینش، حاج رمضان ژولیده، بیماری طولانی‌مدت نیز بر رنج‌های او افزود.
سرانجام، این مادر سخت‌کوش در فروردین‌ماه سال ۱۴۰۲ چشم از جهان فروبست و به همسر و فرزند شهیدش پیوست.
پیکرش در میان اندوه بستگان، بدرقهٔ مردم قدرشناس، جمعی از رزمندگان، جانبازان و مداحان اهل‌بیت (علیهم‌السلام)، در قطعهٔ ۵۵ بهشت زهرا (سلام‌الله‌علیها) به خاک سپرده شد.
بارش باران در آن روز و در کنار عطر خاک، خاطرهٔ بدرقهٔ مادری را زنده نگه داشت که سال‌های عمر خود را در راه خانواده، مبارزه، ایمان و خدمت سپری کرد.
اکنون، چند سالی از درگذشت ننه طوبی می‌گذرد؛ یاد و نام او در میان خانواده و دوستدارانش همچنان زنده است.
فرزند او، محمود ژولیده، حانباز هفتاد درصدی که سال‌ها در عرصهٔ مداحی و شاعری برای اهل‌بیت عصمت و طهارت (علیهم‌السلام) فعالیت داشت، کتاب شعری با عنوان «شاخه طوبی» به رشتهٔ تحریر درآورد که آن را به نیابت از مادرش به عاشقان حضرت زهرا (سلام‌الله‌علیها) تقدیم کرد.
در مراسم رونمایی از این کتاب، محمود از مادرش یاد کرد؛ از مادری که مشوق او در سرودن شعر و دوستدار شعرهای او بود.
همین خاطرهٔ ساده و صمیمی، گوشه‌ای از پیوند عاطفی میان مادر و فرزند را آشکار می‌کند؛ مادری که در کنار همهٔ مسئولیت‌ها و دشواری‌های زندگی، به ذوق و علاقهٔ فرزندش نیز توجه داشت.
محمود ژولیده، هم‌نامی مادرش با حضرت زهرا (سلام‌الله‌علیها) را یکی از دلایل انتخاب عنوان «شاخه طوبی» برای کتابش دانست.
این عنوانی برای او نه تنها یادآور نام و یاد مادر است بلکه می‌خواست تا یاد مادر را برای همیشه، کنار شعر و ارادت به خاندان اهل‌بیت زنده نگه دارد.
روح همه مادران آسمانی شاد
شریفه بازیار(فاطمیرا)
